واژه رنگ زندگی است

غم نخور

parvaanedarmosht — Wed, 21 Oct 2009 10:12:29 GMT

عزيز من حرفي بزن بگو چشمت نم نزنه
غم در زد بگو تا خفه اش نكردم حرف نزنه

يكي بگه كه چي شده چرا دلش دلگير شده
اشكهاي اون مال چيه چرا روزش شب شده

كي گفته كه من نباشم بري سفر تنها بشي
كدوم جاده بوده بخت تو را دور كرده غمگين بشي

روي ماه گلم ،عزيز مهربونم ،نبينم اشكي بشه
نبينم شاد نباشه ،خونه دلش سرد بشه

اي خدا كاري بكن رو زبونش بيار كه چي شده
عشقم چرا غمگين شده نكنه چيزي شده

اي خدا مگه تو نگفتي عاشقا برات عزيزتراند
پس بگو عزيز من جزو همون بارزش تراند

دردت به جونم كجايي بخند برام شاد بشم
شايد كه منتظر نشستي خسته شدي فدات بشم

حس زنده بودنم، محتاج لبخند توام
خونه ام زنده شده با وجود بودن تو مال توام

اسفند بزنم دور سرت فداي اون روو تنت
نكنه دردي داري بخوره به تن من تنت

گفتم كه تو عمر مني يك وقت ازم دل نكني
نخندي بي تو ميميرم قلبمو از جا نكني

تقصير من بوده تنهات گذاشتم پيشت نبودم
تورا توي بغل ميگيرم شرمنده باهات نبودم

تو عزيز گل مني پريساي خونه مني
هر وقت كه من نباشم به غم بگو تو قلب مني

هميشه و هرجا باشم مال مني تو با مني
بهترين عشق مني پريساي قلب مني

جاي من كجاست؟

parvaanedarmosht — Wed, 16 Sep 2009 11:12:55 GMT

جاي من كجاست!؟
نميدانم آيا تو ميداني
شايد كه خيلي دور نيست
جايي كه من ،من باشم و تو خودتو
جاي من كجاست!؟
جاي تو مال من نيست
نقش تو نقش من نيست
نميدانم شايد تو بداني
آنجا كه چهره ام ماز آن خودم است
جايي كه من ،من باشم و تو خود تو
جاي من كجاست!؟
دستان سرد مال من نيست
چند صباحي ست كسي گم شده
نميدانم حرف دل شنيدني ست؟
جايي كه من ،من باشم و تو خود تو
جاي من كجاست!؟
جاي يكي در همه جاست
جاي آن يكي در هيج كجاست
جايي كه من ،پريسا باشم و تو ...

قصه بگو

parvaanedarmosht — Mon, 17 Aug 2009 04:56:18 GMT

تو با اين همه ترديد مثل دريا پر رازي
تو ميخواي با چشماي من قصه پرواز و بسازي

اما موقع ساختن حنجره ات بازم گرفته
تا بهش فرصت و دادي اون از اينجا پا گرفته

ببين چه ساده نشسته قصه ميگه بي دردسر
يا يك دونه شاه داره يا يك گداي دربه در

خسته اي از اين همه حرف ميگي فايده اي نداره
اگر هم يك روز سخت شد نگواين ديگه راهي نداره

يادت مياد قصه روياي عشق ،قصه ما آدماست
اگر رو كني به قصه ،اين قصه مال شماست

من اگر قصه بگم تو هم يك روز قصه ميگي
به جاي شاه پريون خودت و جا ميكني شاهزاده قصه ميشي

قرار نيست شنل باشه ،اسب باشه ،سفيد باشه
هر چيزي كه تو بخوايي قصه ،همون قصه ميشه

دختر پري قصه اون يكي مرد ديونه
يكي هم شجاع و دانا اون يكي خيلي ملوله

يكي بد جنسه ميشه يكي هم خوب و يك دونه
اخرش يكي ميمونه اون يكي رفته و جا ميمونه

قصه مال تو و مال من ،ببين كجاي قصه موندي
يكي بودش تو بودي ،نكنه اون كه نبود تو بودي!

قلم براي پريسا نوشته ،قصه يكي بود و يكي نبود
زير گنبد كبود يك پري يا كه يك ديو نشسته بود

فکرکن

parvaanedarmosht — Fri, 24 Jul 2009 10:33:25 GMT

تا حالا تنها نشستي چشمات و رو همه بستي
ببيني اونطوري كه هستي آخرش بين آدما تو چي هستي!؟

تا حالا يك لحظه گفتي چرا امروز يك نفر خودكشي كرده
يا كه اون كه گل فروشه چي را داره توي دستاش ميفروشه

تا حالا مردتا ديدي كه تنش خسته ي كاره صورتش عرق نشسته
ببيني كه دستاش زبره حس كني كه اونم يك ماهه

تا حالا گلايه كردي رفتي با خدا شكوايه كردي
ازخودت پرسيدي كه چرا خدارا تو شكايتات ياد كردي

تا حالا آخر خط و ديدي يا به زبون آوردي كه رسيدي
توي اون روز روزنامه خوندي چند تا خبر خودكشي ديدي

تا حالا گرسنه موندي يا كه تو سرما شب و گذروندي
چند نفر گدا را ديدي تو يك روز چندتا شمردي

تا حالا غم تو گلوت نشسته بغض راهش و بسته
چند تا اعلاميه روي ديوار يا چند تارهگذر سر راهه

تا حالا عشقت و ديدي صبح شده بيدارشدي ببيني كه خواب ديدي
نفس داري يك حس قشنگ داري يك روز ديگه از زندگي داري

بهش بگي اين منم پريساي تو اين منم گل قرمز زندگي تو
بهش بگو شايد فردايي نباشه شايد اون خواب ،خواب نباشه

بخوان

parvaanedarmosht — Tue, 02 Jun 2009 04:42:11 GMT

باور بكن حسادته ،دنياي پر شكايته

حتي يك لحظه رفتنت ،براي من حكايته

باور بكن صميميت ،مثل نفس عادتمه

تو اين دنياي رنگ و رنگ ،بيا ببين كي يك رنگته

از نفس تو پر ميگيره،شكستگي هاي تنم

آروم و آسوده ميشم ، وقتي باهات حرف مي زنم

محتاج يك رنگي بال توام، محتاج گرماي حرفهاي تو ام

در پي اميد لفظ تو ام ، تشنه ي يك كلام بي رنگ تو ام

بيش از همه، قبل از هر كس، محتاج اين حرف زدنم

شوق شنيدن با منه، براي زنده موندم

بشنو دوباره قصه ام، كه قصه يك دختره

اون دختري كه اسمشا روزگار از دفترت خطي زده

بخون اين خط هاي منو، خطهايي كه از اين دله

نشسته خاطراتش و ورق زده ، يك پريسا آخرخط، ته دله

اتاق

parvaanedarmosht — Wed, 22 Apr 2009 05:14:24 GMT

اطرافم از صداي انسانها تهي است

تيك تيك ساعت در حضورم رو به سردي است

پشت پنچره هاي پرده گرفته دو پرنده در قفسي است

بين پرده و پنجره سكوتي گرفته راه كلام بستني است

شهر برايش سرد است آسمان بوراني است

بين مسير رفت و برگشت فقط چند كاشي است

ديگر دلش براي شهر و مردمش بي تاب نيست

همه در ها باز است ولي چيزي براي تماشا نيست

اين بار فقط اوست و صداي ساكت سكوت خانه ايست

دلش براي دشت و جنگل بي تاب و باراني ست

كسي آيا در خواهد زد؛شايد مهماني است

نه فقط پريسا اينجاست و تنهايست

تصور کن

parvaanedarmosht — Sat, 17 Jan 2009 15:06:18 GMT

من و یک قطره بارون ,من و یک ابر گریون تصور کن
من و یک کوه تنها,من و یک دل پر آه تصور کن

من وتو شب من و خسته تصور کن
من و توی رویا با دست بسته تصور کن

من و یک پروانه در مشت میون انگشت لحظه تصور کن
من و یک پریواره ,همون که پر هاش بسته تصور کن

من و میون یک جاده وسط خط عابر پیاده تصور کن
میون رد شدن از چراغ قرمز وقتی که هنوز سبز تصور کن

من وبیابازم گم کن ,میون روز بی تصور, تصور کن
من و پریسای گل سرخ ها من و فقط "من"تصور کن

تنها

parvaanedarmosht — Sun, 07 Dec 2008 01:03:21 GMT

چه رقم خواهد زد در پس آيينه ها تقدير بود
واي باز هم خطي زد خط تنهايي مانده بود

اين بار ماه ستاره مي خواست شب تاريك بود
خورشيد بي نور باران مي خواست ابر دلگير بود

اين كه تنها بود با فاصله ها غمخوار بود
ريشه در ماه بود اما مهتاب نبود آسمان بود

او كه زبان داشت و سخن نبود باز هم لال بود
آنكه پوسيد و دگر سبز نبود تنها بود ولي كال بود

سرچشمه جوشش بود و فرياد نبود ولي شعر بود
آنكه دل بود و سنگدل نبود ولي سيل بود

او كه قانون زمين را دانست با آن نبود تنها بود
ريشه در خاك داشت ولي احساسش با آب بود

سرد و خاموش بود بي روح نبود ولي مهربان بود
تني از هيئات تنها در پس آيينه بود ولي زنگار نبود پاك بود

او كه اينجا بود و در هيج جا نبود تنها بود
صداي دل او بود و تپش نبود يك نفر بود

او كه با مهر بود و با عشق نبودولي مشكل بود
با عشق مسئله داشت و دوست نبود ولي مهر بود

پس نگيد عاشق باش كه اوهميشه مي گفت دروغ بود
آنكه عشق را قبول نداشت و با همه فقط دوست بود

روي زمين پي يك جرعه عشق نبود ولي تنها بود
روي زمين محبت نبود ولي عشق زباني بسيار بود

چقدر لاف زمين از عشق بود و او با آن سازگار نبود
آيينه پريسا دوستش بود و اوراضي كه با آيينه اش تنها نبود

رگ پنجره

parvaanedarmosht — Tue, 11 Nov 2008 13:14:31 GMT

در رگ دست پنجره
یک راه بود ، یک یاد بود
یک اتاق ،یک در و چندین پنجره!
به نظر پرصدا
اما سکوتی بود خاک آلود
پچ پچ حرفی بود
در شهری غریب تر از زمین
غروبش رو به دریا
ضربان چشم پنجره
کم کم به دورها می رفت
کش دار میشد
روزی هم به دنبال آشنایی میدوید
فنجان چایش
تمام روزها همراهش بود
اما در این غربت
آسمان پنجره در دید ماه بود
و میتوانست ازبین این همه ستاره
یکی را بردارد
و هر شب شرط زندگی فردا را کند
هیچ کس مزاحمت نخواهد شد
شب سر پنجره به ماه گرم میشود
و بدون اینکه بفهمی
در خواب هستی
این طرف تر پریسا هم میخوابد

ماه

parvaanedarmosht — Thu, 23 Oct 2008 15:23:00 GMT

ریسمانی به ماه بسته ام
دلم میخواهد به وسعت دریا
سکوت کنم
اینبار دیگر نمیخواهم ماه دور از دسترس باشد
سر ریسمانم را بگیر
دلم میخواهد به ماه بیایم
میگویند آنجا کسی ساکن نیست
من تنها ساکن ماه میشوم
چقدر آنجا ماه تنهاست
کمی صبر کنید ابرها را کنار بزنید
یک نفر دارد میگذرد
بگویید ابر پیش نیایید
خورشید را دور کنید
بگذارید پریسا بگذرد